[Fic] White flag -3-

posted on 25 Jan 2012 01:35 by tictoc13fiction in Fic-White-flag

Title: White flag -3-

Pairing : JunWoo ft. TaecKhun, ChanSu

Author : tictoc13

Rating : PG-13

Author note : เมื่อรักกันไม่ได้ก็ไม่รัก  ไม่เห็นจักเกรงการสถานไหน

 

 

 

 

 

 

 

                บัตรเชิญสีทองอร่ามประดับเพชรเม็ดเล็กวางอยู่บนโต๊ะตรงหน้า จางอูยองเอนหลังพิงพนักเก้าอี้พลางพินิจความแนบเนียนของบัตรเชิญจอมปลอมอย่างพิจารณา  เพียงมีกระดาษจำแลงใบนี้เขาก็สามารถก้าวเข้าไปในอาณาเขตต้องห้ามของราชสีห์แสนดุได้

 

                จับบัตรเชิญสองใบวางเทียบกัน บัตรเชิญของจริงนั้นเขาได้มาจากการล้วงกระเป๋าชายสูงศักดิ์ผู้หนึ่ง ดูจากการแต่งกายแล้วถึงไม่มีบัตรเชิญก็คงสามารถเดินเข้าไปในงานเต้นรำได้อย่างสบาย

 

                ดอกหญ้าในปากกระดกขึ้นลงตามการขยับฟัน จ้องมองจนแน่ใจแล้วว่าไม่มีข้อบกพร่องมือเรียวก็เอื้อมไปหยิบปากกาขนนก จุ่มน้ำหมึกสีดำก่อนจะตวัดลายมือสวยสดงดงามด้วยตัวหนังสือเยี่ยงชายในราชสำนัก เนื้อความเชื้อเชิญมาควิสจางอูยองไปร่วมงานเลี้ยงเต้นรำของดยุคอีจุนโฮ

 

                กว่าห้าวันแล้วที่อูยองลงจากเรือ  หลังจากเผาคอกม้าวายวอดแล้วเขาก็มาซ่อนตัวอยู่ที่บ้านร้างหลังอารามแห่งหนึ่ง อันที่จริงจะเรียกว่าบ้านร้างก็คงไม่ถูกนัก เรียกว่าเจ้าของบ้านทอดทิ้งมันไว้ในสภาพดีน่าจะเหมาะกว่า

 

                เหลือบมองชุดซึ่งวางพาดอยู่บนหีบ เมื่อวานนี้เขาได้ยินข่าวว่าดยุคอีจุนโฮจะจัดงานเต้นรำสวมหน้ากาก มีแขกกิตติมศักดิ์มาร่วมงานมากมาย หนึ่งในนั้นคือคนสำคัญของอาณาจักร... องค์ชายชเวซีวอน เจ้าชายรัชทายาทลำดับที่หนึ่ง และเลดี้อึนจา พระคู่หมั้นของเจ้าชาย

 

                หากเขาทำลายงานเต้นรำนี้ลงได้ ดยุคอีจุนโฮและดัชเชสอีซูจองคงต้องใช้ความสามารถในการทำให้คอตั้งมั่นอยู่บนบ่าน่าดู 

 

 

 

 

 

 

 

 

               

 

 

 

                คิมจุนซูนั่งมองสหายของตนหยอกเอินกับลูกแมวแล้วให้รู้สึกอยากเอาเท้ายันคนหน้าเป็นที่บังอาจตามมาถึงเรือ  มิหนำซ้ำยังพาบุรุษหน้าตายมาสร้างบรรยากาศไม่พึงประสงค์ให้ขุ่นเคือง  หากไม่ติดว่านิชคุณขอไว้มีหรือกัปตันจุนเคแห่งแฟนธ่อมแฟลร์จะปล่อยให้มีชีวิตรอดกลับไป

 

                กระแทกหลังกับขอบเรือด้วยความขุ่นเคือง  องค์ชายอ๊คแทคยอนบุกมาถึงเรือพร้อมบัตรเชิญและแสดงเจตจำนงว่าอยากให้นิชคุณไปร่วมงานเต้นรำสวมหน้ากากของดยุคอีที่ปราสาทด้วยกัน ลำพังเจ้าชายมาผูกมิตรกับโจรสลัดก็เสี่ยงอยู่แล้ว นี่องค์ชายแทคยอนยังจะให้นิชคุณไปยืนอยู่ท่ามกลางผู้ที่สามารถจับโจรสลัดแขวนคอได้อย่างนั้นหรือ

 

                เหลือบมองคนหน้าตายที่องค์ชายพามาด้วย ริมฝีปากอิ่มเม้มเข้าหากัน หนังสือเล่มหนาในมือเป็นคนละเล่มกับเล่มที่เขาทำหล่น หน้าปกหนังสือเขียนเป็นภาษาสเปนอ่านได้ว่า 'เศรษฐศาสตร์ขั้นกลาง'

 

                กัปตันผู้ผ่านมาร้อยเอ็ดเจ็ดย่านน้ำกลอกตาขึ้นฟ้าอย่างเหนื่อยหน่าย

 

                "ฝ่าบาทอยากให้สหายข้าถูกแขวนคอต่อหน้าประชาชนทั้งอาณาจักรหรืออย่างไร" ถามขึ้นเพราะไม่อาจทนฟังแทคยอนหว่านล้อมนิชคุณได้อีกต่อไป องค์ชายเอาแต่ใจเลิกคิ้ว

 

                "ข้าน่ะหรือจะอยากให้นิชคุณถูกแขวนคอ"

 

                "พาไปอยู่ท่ามกลางหอกดาบมีหรือจะไม่ถูกทิ่มแทง"

 

                "คำพูดคำจาของเจ้านี่น่าจะไปอยู่กับชานซองนะ"  แทคยอนกล่าว จุนซูถลึงตาใส่เช่นเดียวกับชานซองที่ปิดหนังสือดังฉับ

 

                "ข้าไม่อยากอยู่ร่วมกับโจรสลัด"

 

                "ข้าก็ไม่อยากอยู่กับเจ้านักหรอก มาควิสบ้าอำนาจ" สวนกลับทันควัน ชานซองถลึงตาใส่ส่วนจุนซูทำท่าจะเอาเท้ายัน ร้อนถึงนิชคุณต้องเข้ามาไกล่เกลี่ย

               

                "ไม่เอาน่าจุนซู" เสียงปรามจากสหายรักทำให้จุนซูจำใจหยุดการทะเลาะไว้เพียงเท่านั้น ใบหน้าหวานบูดบึ้ง ไม่ยอมแม้แต่จะมองหน้าคู่กรณี

 

                "หากท่านไม่ว่าอะไรข้าจะขอตัวกลับปราสาท ยัวร์ไฮเนส" ชานซองเอ่ย แทคยอนได้ฟังดังนั้นก็ขมวดคิ้ว เอียงคอมองชานซองเหมือนอีกฝ่ายพูดอะไรผิดสำแดงออกมา

 

                "จะกลับก่อนข้าอย่างนั้นหรือ"

 

                "ข้าอยากพักผ่อน"

 

                "ลมทะเลแรงๆนี่ล่ะช่วยให้ผ่อนคลายชั้นยอด เจ้ากลับไปก็ไปนั่งอุดอู้อยู่ในห้องหนังสือ ข้าน่ะไม่อยากให้เจ้ากลายเป็นผีเฝ้าตำราหรอกนะถึงได้พาออกมาด้วย"

 

                จุนซูหัวเราะพรืด มาควิสฮวางเม้มปาก  แทคยอนหัวเราะหึๆ ตบบ่าชานซองสองสามที

 

                "อย่าลืมว่าอย่างไรเสียคืนนี้เจ้าก็ต้องไปงานเต้นรำของจุนโฮกับข้า ห้ามขัด" ดักคอเมื่อชานซองทำท่าจะทักท้วง "ข้าสั่งให้คนของข้าเตรียมชุดไว้ให้เจ้าแล้ว ส่วนเจ้าจะควงใครไปหรือไม่มันก็เรื่องของเจ้า" พูดพลางเหล่ตามองจุนซู   มาควิสหนุ่มมองตามสายตาขององค์ชายแล้วไม่เอ่ยว่ากระไร

 

                "ไปกับข้านะนิชคุณ" หันไปออดอ้อนนิชคุณให้ตกลง รองกัปตันเรือโจรสลัดมีท่าทีลังเล เขาไม่เคยร่วมงานเต้นรำของชนชั้นสูงมาก่อน และเขาเองก็เป็นโจรสลัด คงไม่ดีนักหากจะไปปรากฏกายในที่โล่งแจ้ง

 

                "ข้าไม่อยาก.."

 

                "หากกลัวเหงาก็พาจุนซูไปด้วยสิ"

 

                "ข้าไม่ใช่เพื่อนแก้เหงาของใคร!" จุนซูร้องลั่น  แทคยอนกระพริบตาปริบๆ เอาศอกถองชานซองจนหนังสือหลุดมือ

 

                "ข้ารู้แล้วว่าใครจะเป็นคู่ควงของเจ้า"

 

                "ไม่ ยัวร์ไฮเนส! / ไม่เด็ดขาด องค์ชายแทคยอน!"

 

                "เอ๋? ข้าบอกแล้วหรือว่าจะให้พวกเจ้าสองคนไปด้วยกัน" จุนซูและชานซองมองหน้ากันและกันก่อนจะสะบัดหนีไปคนละทาง แทคยอนหัวเราะชอบใจ สิ่งใดจะสร้างความบันเทิงให้แก่องค์ชายมากกว่าการแกล้งผู้อื่นเป็นไม่มี

 

                ในใจของนิชคุณนั้นแบ่งแยกเป็นสอง ใจหนึ่งก็อยากไปเพราะแอบหวังว่าอูยองจะปรากฏกายที่งานเต้นรำ ทว่าอีกใจหนึ่งก็คัดค้านด้วยไม่อยากทำตัวสนิทสนมกับแทคยอนไปมากกว่านี้ ลำพังที่เป็นอยู่นิชคุณก็ไม่รู้ว่าหากมีคนของทางการมาพบเข้าหัวของเขาและจุนซูจะเป็นเช่นไร

 

                ลูกแมวน้อยนอนสงบนิ่งอยู่บนตัก หางของมันแกว่งไกวเมื่อแทคยอนเอื้อมมือมากุมมือของนิชคุณ ร่างบางเงยหน้ามองแววตาเว้าวอนนั้นด้วยสายตาเย็นชา

 

                "ข้าอยากให้เจ้าไปนะ"

 

                ทั้งที่ใจปฏิเสธจนแทบบ้า ใบหน้ากลับขยับขึ้นลงแทนคำตอบรับ

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

                มาควิสจางอูยองซ่อนอยู่ภายใต้อาภรณ์งามวิจิตรสีเลือดนกพิราบ ใบหน้าถูกบดบังด้วยหน้ากากที่บรรจงคัดสรรมาอย่างดีเพื่องานเต้นรำในคืนนี้โดยเฉพาะ บัตรเชิญส่องประกายวาววับอยู่ในมือ ทันทีที่โหนตัวลงจากอาชาแสนสง่า เด็กรับใช้ก็รีบตรงเข้ามารับและนำทางไปยังห้องจัดเลี้ยงของปราสาทอย่างรวดเร็ว

 

                ตาเรียวกวาดมองรอบด้านเพื่อหาทางหนีทีไล่ เขาไม่ได้มาที่นี่เพื่อร่วมสนุก ทุกอย่างต้องรอบคอบและรัดกุม  ดยุคอีเป็นถึงแม่ทัพคนโปรดขององค์กษัตริย์ การป้องกันในปราสาทย่อมแน่นหนา หากชะล่าใจมีหวังเขาคงถูกตรวนยัดใส่ห้องมืดเป็นแน่

 

                ร่างเพรียวระหงเคลื่อนไหวด้วยท่วงท่าดุจมาควิสจากตระกูลผู้ดี มารยาททุกอย่างนั้นพี่นิชคุณเป็นคนสอน แม้อูยองจะไม่ชอบแต่ก็จำต้องเรียน วันนี้เขาได้ใช้ประโยชน์จากมันแล้ว

 

                ภายในห้องโถงคลาคล่ำไปด้วยผู้คน แขกเหรื่อผู้สูงศักดิ์พร้อมด้วยภรรยาเดินไปเดินมาทักทายส่งเสียงเซ็งแซ่  ใบหน้าของทุกคนสวมหน้ากากปกปิดตัวตนที่แท้จริงเอาไว้ อูยองกระตุกยิ้มเมื่อนึกถึงคำกล่าวของพี่จุนซู

 

                กระชับหน้ากากให้แน่นขึ้นเพื่อความมั่นใจ ขณะนี้อูยองก็กำลังสวมหน้ากากแย้มยิ้มในยามราตรีเช่นกัน

 

                หยุดยืนหน้าน้ำพุไวน์ห้าชั้น รับแก้วไวน์จากเด็กรับใช้มาถือไว้จะได้ดูกลมกลืน สายตาจ้องมองดยุคอีจุนโฮที่กำลังสนทนาอยู่กับชายคนหนึ่ง เขาคาดหวังว่าจะได้เห็นดยุคอีอยู่กับดัชเชสทว่ากลับไม่เห็นหล่อนแม้แต่เงา

 

                เริ่มออกเดินพลางมองหา พลันต้องชะงักเมื่อชายคนหนึ่งก้าวมาขวางหน้า

 

                มือหนายื่นออกมาข้างหน้าเพื่อทักทาย

 

                "ยินดีที่ได้รู้จัก ข้า...บารอนยุนดูจุน"

 

                "มาควิสจางอูยอง" ตอบสั้นๆแต่ไม่ยอมจับมือ บารอนดูจุนชักมือกลับก่อนจะโค้งคำนับให้ร่างบาง

 

                "ยินดีที่ได้รู้จักอีกครั้งยัวร์เกรซ"

 

                "ยินดีที่ได้รู้จักเช่นกัน" พยายามมองหาดัชเชสซูจอง ไม่สนใจชายหนุ่มที่ยืนอยู่ตรงหน้า บารอนยุนดูจุนมองอากัปกิริยาคล้ายเด็กของมาควิสร่างบางแล้วอมยิ้ม

 

                "มองหาผู้ใดอยู่หรือยัวร์เกรซ ท่าทางท่านจะมุ่งมั่นมากทีเดียว"

 

                อูยองมองดูจุนด้วยสายตาไม่พอใจ "ข้ามองหาเลดี้ของข้า"

 

                "น่าเสียดายที่ท่านมีเลดี้เสียแล้ว ข้านึกว่าท่านยังโสดเสียอีก"

 

                "ยังมิได้สมรสมิได้หมายความว่าข้าไม่มีคู่หมาย" สมอ้างเพื่อที่จะหาเรื่องไล่ให้พ้นเสีย ทว่านอกจากจะไม่ยอมไปไหนแล้วบารอนยุนยังมองหาเป็นเพื่อนด้วย

 

                "คนไหนหรือเลดี้ของท่าน ข้าจะได้ช่วยท่านมองหา"

 

                หากไม่ติดแผนที่วางเอาไว้จางอูยองรับรองว่าบารอนเจ้าชู้คนนี้จะต้องสิ้นสติก่อนหัวตกถึงพื้นเป็นแน่

 

                หาทางหลบหลีกจากบารอนยุนดูจุนได้สำเร็จแล้วจึงรีบเดินตรงเข้าไปทักทายดยุคอีจุนโฮ ร่างสูงหันมามองผู้ทักทายอย่างพิจารณา  ใบหน้าเบื้องหลังหน้ากากดูจะไม่เหมือนใครสักคนที่เขาเคยรู้จักแม้แต่คนเดียว

 

                "ยินดีต้อนรับสู่งานเต้นรำ" กล่าวคำทักทายตามมารยาท อูยองมองดวงตาเรียวขยับยิ้มจนคล้ายพระจันทร์เสี้ยวแล้วเผลอยิ้มตาม

 

                "ข้ารู้สึกยินดีและเป็นเกียรติอย่างยิ่งที่ได้มาร่วมงานเต้นรำของท่าน ยัวร์เกรซ"  ตาเรียวกลอกไกว เหลือบเห็นดัชเชสซูจองอยู่ด้านหลังของดยุคอี

 

                "อาจจะเสียมารยาทไปสักนิด แต่ข้าใคร่อยากทราบว่าท่านชื่อเสียงเรียงนามกว่ากระไร" ถ้อยคำเสนาะหูกว่าที่เคย ดูจากอาภรณ์แล้วแขกผู้นี้คงมีตำแหน่งในราชสำนักมากพอดู อาจเป็นผู้ตรวจการณ์หรือที่ปรึกษาคนใดคนหนึ่งขององค์กษัตริย์ก็เป็นได้

 

                "มาควิสจางอูยอง" จงใจตอบชื่อจริงเพราะอยากดูปฏิกิริยา  ดยุคอีฟังแล้วขมวดคิ้ว จางอูยองอย่างนั้นหรือ..

 

                "ข้าไม่เคยได้ยินชื่อเจ้ามาก่อน"

 

                "ข้ามาจากสถานที่ไกล ไกลจนท่านอาจไม่เคยได้ยิน" คิ้วหนาขมวดเข้าหากันอีกหน อูยองโค้งคำนับเป็นการเอ่ยลาเมื่อดัชเชสซูจองเดินเข้ามาหาท่านดยุค เขายังไม่อยากให้แผนแตก ว่ากันว่าผู้หญิงมีลางสังหรณ์แม่นยำมากกว่าผู้ชายหลายเท่า คงไม่ดีนักหากจะนำใบหน้าเปล่าเปลือยมีเพียงหน้ากากบางๆมาเผชิญหน้ากับดัชเชส

 

                เดินปะปนกับบรรดาแขกเหรื่อ ทางหนีทีไล่ในปราสาทแห่งนี้เยอะกว่าที่คิด ผู้ร่วมขบวนการป่วนงานเต้นรำของเขารออยู่ในสวน เมื่อส่งไม้ต่อให้พวกมันเรียบร้อยแล้วเขาก็สามารถใช้ประตูขวาที่ตัดออกสู่สวนหนีออกจากปราสาทไปได้

 

                กวาดตามองให้ทั่วเพื่อความแน่ใจ ก่อนที่เลือดในกายจะเย็นเฉียบเมื่อเห็นใบหน้าที่ถูกปกปิดด้วยหน้ากากแฟนธ่อมสีขาวเพียงครึ่งบน แสนโดดเด่นท่ามกลางหน้ากากแฟนซีหลากสีสัน  ใบหน้าเป็นเอกลักษณ์นั้นแม้เห็นเพียงครึ่งหนึ่งก็จำได้

 

                พี่จุนซู..

 

        &nbs